Rutin bir hayatın üretecidir insan
Modernizm’in vardiyalı amelesi
Dünyada olan bitenlere bakınsan
Bu dur bu asır’ın meselesi

Zihniyet hep daha fazlası
Ahşaptan betono dönüş efsanesi
Hepimiz bir kuru kafatası
Bu sınırsız arzular neyin nesi?

Maddeye bağımlı,maneviyattan öksüz
Dünya dediğin bir okyanus, dipsiz
Arpayı görünce, samanı beğenmez öküz
Zanneder, gökte uçurtmalar ipsiz


Metropol şehirlerin yalnız çocukları,
Ellerinde leptop, halay çekerler.
Bir gün ellerinden alınır oyuncakları
Şehrin göbeğine afyon ekerler

Kimse kimseyi beğenmez,tok açın halinden anlamaz
Ablak suratların altında öbek, öbek göbekler
Allah’ın önünde bir kez olsun eğilmez
Modern tanrıların kölesi olmuş şebekler


Saçları dikmiş,papyonu takmış,grant tuvalet
Şeytan senfonisinde,orkestrada keman çalar
Alt tarafı bi kaç yüz kemik,birazda et
Ruhunu boşvermiş,nefsini yalar


Sınırsız arzuların içine extacy atar
Her gün mezarlğın önünden geçerde bakmaz
Bir gün sarhoş,bir gün cenabet yatar
Dalgasına bakar, kimseyi takmaz



Oryantalist züppelerin felsefesi
Narsist kobaylar yaratır
Modernizm dedikleri şeyin dahada ötesi
Tek tanrı paradır


İşte bütün bu asparagasları
Olduğu gibi rivayet ediyorum
Atalarımızın yemediği yalanları
Ellerimin tersiyle itiyorum