OYUNUMUZUN FİNAL SAHNESİ

SUNUCU:
- Oyunumuz size tanıdık geldi değil mi?

Tanıdık geldi çünkü oyumuz şu an oklumuzun değişik sınıflarında canlı canlı oynandığı gibi yurdumuzun binlerce okulunda milyonlarca öğrenci tarafından oynanmaktadır.

Belki sizler de sınıfında dün oynadı, bir saat önce oynadı. Yarın oynayacak. Seneye oynayacak…

Kimi Barış rolünü oynadı, kimi Kemal. Barış’ın gösterdiği cesareti gösteremedi. Kemal’in gösterdiği cesareti gösteremedi.

‘’Ya arkadaşım gülerse?..’’ sorularını zincir yapıp bağladık elimizi kolumuzu. Ödevimizi yapmadık ya da yaptık parmak kaldırmaya cesaret edemedik. Elimizi kelepçeledi ‘’Ya arkadaşım gülerse?..’’ soruları. Ağzımıza gem vurdu ‘’Ya arkadaşım gülerse?..’’ soruları…

Bakışlarımızı kaçırdık öğretmenden. Korktuk göz göze gelmekten. Öğretmenin gözünden bedenimize sızacak ışığa perde çektik. Gömüldük karanlığa…

Gülümsemeyi unuttuk. Başkalarının gülüşlerine olta olduk. Hayata küstük. Bir kez olsun hayata gülümseyemedik.

Kolayı bıraktık zoru seçtik oysa hepsi bir parmak kaldırmakla başlayacaktı.

Rahat durmadık. Duramazdık. Karanlıktı dünyamız. Faturayı ya öğretmene kestik ya da arkadaşımıza. Oysa perdeyi sadece kendimiz aralayabilirdi.

Evet! Bu oyun size perdeyi aralamayı öğretmiş olmalı. Her birinize yeni bir kapı açmış olmalı.. Her biriniz ‘’ Yeni kapılar çekeceğiniz var elimden.’’ diyebilmeli.

Gelin hep beraber ‘’Yeni kapılar çekeceğiniz var elimden ‘’ diyelim
Hep beraber ‘’Yeni kapılar çekeceğiniz var elimden.’’