sen öylece akıp gidiyorsun fırat.
nasıl sessizleştin böyle
oysa sen eskiden çılgın dın her halinle
baştan çıkarıcı bir sevgili gibiydin.
bu dayanılmaz sessizlik hiç yakışmamış sana.
yaşlanmış gibisin.
o görmeye alıştığımız sen değilsin sanki.
geniş kolların yok artık.
sakinliğin ise hiç uymamış sana.
bir tek adın kalmış
akıyorsun fırat...
nasılda akıyorsun öyle nazikçe nasıl.
dur durak bilmeden durmadan akıyorsun başı boş.
ey fırat gidiyorsun öyle küskünmüş gibi.
özverisizliğin bakışları arasında.
acımasızca çöküyor etrafın,
yeşille ile mavi iç içeydi birlikteydiniz.
yoklar artık
dalgaların ve o ritmik sesin yok
belli ki çok yorgunsun
dalgaların seni terk edeli değiştin.
değiştirildin.
hafızalar bile yeni baştan canlanırken.
nazikçe akışın düşündürüyordu
hayatta kalmanın yollarını.
sen akıyordun kendince fırat
akışı ne kadarda çılgındı bir zamanlar.
o çekiciliğin yok artık.
yanında otururken geçmişi düşünüyorum.
birde o anki sakinliğini.
her halinle ruhlara ilham veriyordun
sen akarken.
herkes o eski halinle hatırlıyor
geçtiğin yerlere bıraktığın bereketin
sıcaklığın
kalplerdeki iz
buralarda eskiden kalan çok şey yok artık
nasıl bir kadermiş bilmiyorum.
bu trajedi neden
çalınan huzurun derinliklerinde saklanan sır.
hiç okunmamış olmak
akıp gidiyorsun fırat
eskisi gibi değil değişmişsin
kendi halinde aheste, aheste akıyorsun.
hangi koyunlara girersin bilinmez.
sen ey fırat.
gidince acıların azalır mı bilmem.
diner mi aşıkların sana olan özlemi.
o da muamma.
acılarla dolu anıları süslerken hikayelerini dinlemek
meraklılığım ve sana olan aşkım.
sen fırat
akıyorsun hala sessizce.
izler bırakarak.

Mehmet Demir
05.07.2021 Ankara