Ey gönül gözüm,
Ey çocuk yanım.
Gözümün gördüğü, gönlümün sevdiği tek gerçeğim.
Geride bırakıp da yarına taşıyamadığım sevdam…

Hadi dön…
Gel yine buluşalım,
Çocukluğumuzun simgesi olan
Asma köprünün altında.
Sen bulup buluşturduğun sigarayı getir
Ben nemli kibriti.

Ben yine on altı yaşımda olayım,
Sen bıyıkları yeni terleyen bir çocuk, on yedisinde.
Gizli gizli yine o günlere
O dünlere dönelim.

Ben seni yakayım sigaranda,
Sen bakışlarınla gözlerimden yüreğime ak.
Yine kaçalım tenhalara,
Kıyafetimiz eski olsa da
Başımız dimdik yürüyelim...


Ben, ablamdan kalma, kolları uzun hırkamla,
İçinde sana incecik sevdalar büyüten,
Saçları örgülü, kara kuru bir kız.
Sen, adına aşk dediğin,
“Benim aslanım” diye sevdiğin
Renkleri solmuş takım formanla,
Sarı kırmızı gel...
Bir yadigar gibi yanından hiç ayırmadığın
Üşüyünce kendinden önce
benim başıma geçirdiğin,
Ama her seferinde gururla
“Bak, ileride asker olacağım.” dediğin
Mavi bereyi de unutma.
Tekrar ıslanalım bir avanak ıslatan yağmuruyla…
Tekrar ıslanalım.

Haydi, yeniden saklanalım
Suları çekilmiş nehrin üstündeki asma köprünün altına.
Kimseler bulamasın bizi.
Korkma, göğsüme sokul dediğin günlerdeki gibi
yine öyle yapalım.
Ne olur, yüreğinde sakla beni.

Soyunalım;
Sen gururu simgeleyen apoletlerini sök,
ben saçlarımdaki sahte yıldızları.
Yine salkım saçak olalım.
Ayağı yalın, bacağı çıplak
Ama ne olur, biz daima çocuk kalalım.

Biliyor musun?
Büyümek hiç bize göre değil.
Sen kibir üstüne kibir tartıyorsun,
Ben güzelliğime bencillik katıyorum.
Çıkartalım bu yüzsüz benliği,
Sevginin sevmelerin en saf haliyle
Sen olalım, ben olalım
Ne olur biz yine biz olalım.
Kenar mahallenin, çamurlu sokakların,
Kerpiç evlerin fakir çocukları olarak kalalım.

Biliyor musun sevdam?
And olsun ki
Oynamadım senden sonra hiçbir oyunu.
Masalım sen,
Öyküm sen,
Aynadaki yüzüm,
Körebe de gözüm sen.
Benden bir sen çıkıyor,
Büyütmeye kıyamadığım çocukluğumsun sen.

Biz yine elim sende oynayalım,
Ama bu defa elin bende kalsın, olmaz mı?

Bırakma!