küçük bir çocukken henüz

büyürdü gözümüzde hayat

bir türlü geçmezdi gün , saat

büyük olmak , ne zaman gelecekti

koşarken var hızımızla

görmeden geçtik güzelim bahçelerimizi


söylenmemiş şarkılarımız vardı oysa

cümleler kaldı yarım yamalak

büyük yenildik

sükûn eden zamana


kısalmışken şimdi hayat

yine büyüyor gözümüzde her şey

telâşlı yalnızlğımızda

ahh, nasıl tamamlanır, yarım kalmış onca şey


her gün , belki son diyerek kuşkuyla

yeni güne merhaba demek

yazın telâşında iken daha

ölüm kokan hâzâna nasıl geldik


orman nefesini tüketmişken

dalımızdaki cılız filiz

ömür günümüzde / çiçeğe yetişemeyecek

geceler bürünmüş çehremize

yarı uyur yarı uyanık

artık son vakit / son kapıdayız

çok şeyi sevmeye geç kaldık


destur bilmeyen ölümün elleri

başımızda okşarken gümüş tellerimizi

kim kucaklamak ister ki ölümü

ahh , silinebilseydi güz izleri


dinle çocuk

benim düşlerimin rengi siyah

hayat kurşunları çizdi rengini

aşılmaz duvarlar var önünde

koyulaşır rengi gitgide /gitgide

çâresi yok /çabalamaya dermânım yok


sevinçlerini sebil dağıtma, zulanda sakla çocuk

gün gelip lâzım olduğunda

çıkarıp harcarsın, hüznüne katık

ya da benim gibi ararsın böyle


eylülü düşürme soluğuna

bir kez bile, bahçende güz gülleri derme

buzlar oluşur bazen, kırılır bir zaman sonra

akan su yoğunluğuna aldırma

hep, mayıs konsun dudağına….





Hâdiye Kaptan
c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir




MAYIS KONSUN DUDAĞINA adlı kitabımdan