Mevsimsiz bir özlemden çıktım yola
Sunumunda gizemin
Aşk idi ifa edilesi bir sitem
Elbet kendime kırgınlığım
Her âşık olduğumda çöken dizlerim
Ah, bitimsiz mahcubiyetim ki…

Kindar gölgelere de asla itibar etmediğim bir ömür
Kadar
Kanıksadığım her acı ve kahır
Şerh düştüğüm mevsimden dökülen her yaprakta
Saklı işte mevcudiyetim
Bir perçemse yürekten sökülen
Peçe misali içine g/izlendiğim meşru müdafaa elbet
Seğiren gözümden akan yaşıma teslimiyetim
Rücu ettiğim o devasa yalnızlık kıpraşan
Yüreğimde.

Mevsimin feriyim ben.
Aşkın neferiyim ezelden.
Varlık denen ne ki?
Kıyama durduğum aralıksız:
Hep ama hep de sevdiğim pervasız
Ziyan olsa ömür ne ki?
Renklerin coşkusuna haiz bir mevsimim ben.

Tünediğim şu kırık dal ne ola?
Aşkla sunulan özlemden yana değil de derdim tasam
Zemheriler benim kuşağım madem
Sıcak kılansa mahcup bir eda
Gönül gözüme binaen
Şerh düştüğüm bilinmez
Bilindik bir kul olsam bile
Bilemez kimse içimde saklı yetim sezilerimi.

Ezmediğim her karınca
Islak kaldırımlarda sektirdiğim çakıl taşı
Meczup bir iklimsem eğer
Varsın vakıf olan sadece Rabbim
İçimde depreşen bunca acı
Ket vurulan mutluluk da asla olmadı umurumda.

Her fısıltı tenimi üşüten
Her yankısı isyanın ve kinin asla yakın olmadığım
Bir mertebe ki
Kul olmanın ibaresi
Elbet saklı içimdeki mavi ufukta
Göremedikleri neyse sekteye uğrayan bir hayal
Görmek istediğimse hiçbir şey
Yeter ki vakıf olacağım huzur
Gelsin de bulsun beni iki cihanda…