Uzakta kalan bir sevdanın hayalle ayakta tutulması bu şiirde yoğun bir özleme dönüşmesi, süperdi Gülüm Hanım. “Her motif bir duygu idi / Her duygu bir ölüm” dizeleri, gönülde işlenen sevdanın her ayrıntısına acının da karıştığını güçlü biçimde hissettiriyor. “Varsın hayat daim olsun bu bitimsiz hayal perdesinde” sözü ise imkânsızlığa rağmen sevgilinin hayaline tutunmayı hüzünlü ve vakur bir kabullenişle dile getiriyor gülümce bir seslenişti yine . Kutluyorum, kalbi selamlarımla.

Saygın Gül Hanım..
Zeki düşünüş tarzınızı ve akıl devinim lerinizi kutlsrım. Okudukça okuyup insanın düşün dünyasını zenginleştiriyor.
ve. ______
Bu şiir, yokluğun en yoğun hâlini bir varoluş biçimine dönüştüren, derin ve katmanlı bir hasret ağıdı.
Şair, sevgiliyi görmeden yemin ettiği “ölme” arzusunu, nefes almakla eşdeğer bir öfkeye, sonra da içine çekilen zehre dönüştürüyor. Sensizlik burada basit bir ayrılık değil; zemherinin ta kendisi, her geceyi zehirleyen, her mevsimi donduran bir iklim. Duygular akışkan, kan çeker gibi doluyor; her motif bir duygu, her duygu bir ölüm… Bu zincirleme metaforlar, aşkı hem yıkıcı hem de yaratıcı bir güç olarak konumlandırıyor.
Dilin ağırlığı bilinçli: “vecizeler ağırladım”, “kılı kırk yaran temenni”, “şahsıma münhasır kelamın izinde” gibi ifadeler, duygunun sıradanlıktan uzak, neredeyse kutsal bir ağırlık taşıdığını hissettiriyor. Sevgili, fiziksel olarak yokken bile alnının akına bir redif gibi işlenmiş; dokunulmadan zikredilen, çömelmeden meyledilen, sehven ölü bir mevsim gibi hatırlanan bir varlık. Bu, klasik divan edebiyatının “yâr” imgesini modern bir iç monologla buluşturuyor: Sevgili hem özne hem de yük, hem zehir hem de masalın kahramanı.
En çarpıcı yanlardan biri, yokluğun içindeki süreklilik. “Anmadığım zamanlar sanma ki değilsin aklımda” dizesi, unutmanın imkânsızlığını ilan ediyor. Yağmurun öncüsü, akmayan yaşın hükmü, kırık aynaların çehresi… Hepsi, hatırlamanın bedenleşmiş hâlleri. Şiir, hasreti bir anı birikimine, her anıyı da gözyaşının muadiline çevirerek, duygunun zamanla nasıl katılaştığını, nasıl “asil tin”e işlediğini gösteriyor.
Sonunda ise bir kabul var: İmkânsızlığın seyrinde, gözden uzak olsa bile gönülden uzak olmayan bir varlık. Hayat, bu bitimsiz hayal perdesinde daim olsun dileğiyle kapanıyor. Bu kapanış, umutsuz bir ağıt değil; yokluğu bile yaşatan, hayali gerçekten daha gerçek kılan bir inat.
Kısaca şiir, aşkı bir sığınak, bir zehir ve bir masal olarak aynı anda taşıyor. Okuyanı, sevgilinin yokluğunda bile var olabilen o inatçı, ağır ve nazlı ruhla baş başa bırakıyor.
Tıpkı Aşk aslında tek kişiliklidir söyleminde ki gibi.. Emeğimizi ve düşün gücünüzü alkışlıyorum. Sevgiyle kalınız.