Gül bahçesinde rahiyasındayken mekanın
Amansız bir rüzgar savvurur; yıkar, tarumar eder
Tam bitmişti dersin sen, gönlünde heyecanın
Çöle çevirir gününü,, keyiflerse besbeter.

Bir dili olsaydı kemikten insanın, olurdu ayarı
En hazininde bile güldürürdü,güç katardı o tadı
Ne karı olur bilmem, yıkmanın gönülleri
Yiğitçe bir duruşta, fesatın yoktur yeri.

İsterdim her gönülde açılsın temiz sayfa
Geçmişe bakıp duran, yaşamıyor esasta
Gün bugün değil midir, yapalım gereğini
Sevgi dili olsun tek, bırak git ötekini.

Her kavuşma, içinde saklar ayrılığı
Ne gücün yeter gidene, ne durdurabilirsin zamanı
An yaşanılan değil mi, bırak hezeyanlarını
Sen gül ki hayat gülsün, kaçırma son vagonu.

Eller düştü boşluğa, gözler takıldı uzağa
Geldi ayrılık yine, katlanmak zor acıya
Vefa var ya ne güzel, insanı ihya eder
Olmasaydı şu gurbet, sefalar keyfe değer.

Kırmamak için canı, dile kilit vurmalı
Sonra üzülüp kalmak, en acı faturası
Sen söyleme kibirle, bırak onlar söylesin
Yolu sevgiden geçen abad olsun, dinlensin.

Oğuzhan KÜLTE