Yükü ağır, telaşı çoktu
Yılların yorgunluğu benzi soluktu
İnce çizgiler göz kenarlarında
Hafif gamzesi belirirdi tebessüm edince yanaklarında.
Dudakları sevgisizlikten kuru,
Elleri kanı çekilmişcesine sarıydı.
Bakışlarından hüzün akıyordu
Bulunduğu kimsesiz yazılı adreste
Adı Kadın soy ismi ise Anneydi
Yaş kırk belli ki, birikmişlik var
Geçmişe dair yaşanmışlık eder dünyasını ona dar
Hiç kimse olmamış sinesinde ki boşluğa sadakatli bir yar...
İhanetleri başına taç yapmış
Şiddeti evine çeyiz sermiş
Üstelik birkaç tane de çocuğu var

Bunca hengamenin içinde sende kimsin?
Sol yanına vura vura giren davetsiz misafir.
Çalma gönül kapısını
Bir de bunca telaşın arasında aşk mı?
Hoplatma tek nefeslik kalbini
Bir de yüreğini sen
Sen yakma yabancı

Bakma kadının dış güzelliğine
İnce bir tebessüm etsen yıkılacak.
Birkaç çocuğu için etten duvar, kemikten sütunlar dikmiş
Hali takati olmasa da kendini heba etmiş
Ev denen hücresine.

Kadın, birkaç tatlı söze inanabilir sevgiye açtı
Belki de hiç sevilmemişti.
Ya da sevilmek nedir bilmiyordu.
Yahut da sevilmeyi böyle zannediyordu.
Hep bir eksikti hiç tamam olmamıştı
Öyle de yaşamış lâkin ölmemişti...

Uzak dur yabancı uzak
Bırak toplama dağılan yanlarını
Gökyüzünün güzelliğini ona sunma
Saçlarına yıldızları taç yapma
Bilmediği Gülleri yollama
Pencere kenarı çiçekleri var saksısında
Mor menekşe.
Seni seviyorum seni sevebilirim sakın deme
Aklını bulandırma
Kadın çok cefa çekti
Bir hayatı çocukları uğruna mahkum etti
Tüm inançlarını bir erkekte kaybetti
Hepsi aynı olur korkusu ile KADIN
Kadın olmayı unuttu anne kalmayı seçti.

Uzak dur.
Kadın hüzün kokuyor
Kadın yorgun
Kadın kimsesiz
Kadın yaralı
Kadın acıyor ve acıdığı yerden kanıyor