Sümerler’le başladı
Lanetlenmesi domuzun.
Oymuş öldüren
Her dirildiğinde
Tanrı’larının sevgilisini!...

Takip etmiş türevi dinler;
Haram kılmışlar sözleşmişcesine,
Lanetlemişler!
Kabul görsün diye,
Tanrıya mal etmişler
Yasakçı hükümlerini...

Eşini kıskanmayan tek yaratıkmış,
Pisliğini yermiş,
Kokarmış pis pis,
Tiksindirirmiş eti!...

Bitmemiş acımasızca suçlamışlar,
Domuz demişler;
Domuz oğlu domuz!
Hakaret çağrıştırır olmuş bu ad,
O gündür bu gündür...

Gözünü sevdiğim atalarım;
Simgeydi on iki hayvan
Kullandıkları takvimlerinde.
Sevgi ve bereketti her biri.
Domuz da içinde,
Tonguz demişlerdi.
Vermişlerdi adını
Aylardan birine çekinmeden;
Kutsamışlardı onu!...

Geçtim bunların hepsini;
Bastırdım nefret duygularımı,
Sevmeye çalıştım.
Ama bahçeme dadandı,
Zarar verdi!
Acımadı emeklerime,
Acıdığıma aldırmadan
Acıttı canımı!

Görsün öyleyse dedim;
Ondörtlü tabancam elimde,
Kurdum pusuyu
Karanlık bir gecede.
Geldi eşi ve yavrusuyla.
Yaklaştı...
Yeşillliklerimi tükete tükete,
Parmağım tetikte...

Vicdanım esir aldı,
Bir kere daha yüreğimi.
Seçtim başka bir hedef;
Gök yüzüydü o.
Unutamam o kaçışı!
Özgürlüğeydi...

Ömer Adar-2020