0
Yorum
7
Beğeni
0,0
Puan
563
Okunma
yüzüm kararmıştı
aynada gülümseyen kömürcü köstebek
eğip denizin salkımını
yıkamaya devam etti yüzünü
ne balıklar geçti aramızdan ne ayrılıklar
kör ışığı ile fenerini yanaştırdı bir yolcu
dedi veda ettim gün ışığının aşkına
yorgun uykuların girdabından girip
düşüverdim birdenbire karanlığına
yalnızlık kalanların tek başına oynadığı ilk sual
korkuyor olmalısın bilmiyorsan eğer
aniden uyandığın mavilikleri unut
ıssızlığa sızan hayalimizi sev
düşlerimi bozup kumsallara uzandım
iki yaralı gemi boğulan ölüleri topluyordu
tatlı rüyalarından uyananlar için
uzayan gece festivalini size sevimli kıldık
ağırlaştı da ağırlık karabasan ne varsa
suç üstü süslenmiş bir vazonun yanına koyulduk
ellerimi iliştirip hatırlatmak istedim kendimi
yüzleşmek için sizinle aynı sona.
