yüzün diyorum
gözlerimin anne kucağı

göğe bakınca, gözlerine yıldız
aklına göç doluyor gibi gülüyordu
elleriyle saçlarını ikiye ayırarak
“hayat” dedi, gecenin tam ortasıydı vakit
duvara orantısız çakılmış bir çivi gibi kıpırtısız
“oysa” diye devam etti, istemenin kanatları olmalı
isteyince uçmalı insan
kuş konmalı kirpiklerine
bir suça, bir günaha, bir vebale ait olmadan uçabilmeli
-şehir şehir

gözlerime bakma dedi
uçurumlarımdan düşersin, üşürsün
elin kolun dedi, yetmez bunca yaraya
içimdeki ateşe odun taşıyan bir hayat var
sesiyle dağlarımı yıkan, tam kırk bir basamak
bana sabahları açan bir çiçek ismiyle seslen yeter dedi
belki yeniden doğar bendeki çocuk…
ertelenmiş şeylerin toplamıydı kalbi
avuçlarında kırıntıları yere düşmüş sabır ve umut
her gün aynı ata aynı eyeri vurup duruyor
kurşun ağırlığınca geceye yaslayarak başını
“sucavik” diye mırıldandı, hayallerini bir yumruk gibi sıkarak
hissetmeyi özlediği samimi bir sıcaklığın adını sayıklar gibi…