Doksan Artı

Ben hep geç başlarım hayata
Ya doksan artı birde alırlar beni maça
Iki bir mağlupken rakibe
Ya da son vapuru beklerim hep geçmek için karşıya

Yangında sona kalırım hep
Sönmeye yüz tutup
külenince su serperler

"Hana varınca yağmur diner"
İlk yardımda en önde koşarım
Kimseleri bekletmem
Beklerim hep köşeleri dönmeden

Şiirlerim hecesiz benim
Uykularım bile gecesiz
Nerde uykum gelse orda dalarım
Şekerleme tadında hep
Şöyle doya doya uyuyamam
Ya biri arar uyandırır ya da kendim uyanırım aniden

Bağ bostan bozumalarına denk gelir
nedense sılaya varışlarım
Dalın en tepesinde bir kaç vişne kiraz
Omcalar sararmış eylülde
Kurumuş bir salkım üzüm beklemiş beni güzden

Hayata geç kalan ben
Kısaca çocukluğuma da yabancı
Toprağı ile haşır neşirken dört mevsim
Şimdi bağbozumlarına denk geliyor kavuşmalar

İki bayram arasına kaç hasret sığar bilmem de
Sıla ile gurbetin arası kaç arşın
En iyi ben bilirim

Gurbete düşeli
Sıladan göçeli

Ben elendim h e e y
Siz devam edin
O y y anam o y y
Yaşamak ne hüzünlü bir şey

...
Yunus Beypınar