"Hüvelbâki"

Sırtımda yara tuz kervanlarına revan
Gül düşleriyle uyuyup çirkin bir dünyaya gözlerimi açtığımdandır
Sızlıyor yüreğimden aldığım kağıt kesikleri
Hem dağ var omzumda
Dizlerim titrer herdem
Ilkin gözlerinden vurduklarindan beri vicdansızlar güvercinleri

Fesleğenlere konuşuyorum kimselere duyurmadan
Dokunaklı sözler bırakıyorum el değdirmeden
Epeyce ilerlemişken vakit
esrik bir hale bürünüp yorgan niyetine
Uyuyakalıyorum gecenin koynunda
İğde kokuları portakal çıceklerini ararken

En baba dert güzelleşmiş olandır
Üzerinden bir asra yakın zaman dilimi geçmiş
Baka baka bir hoş olmuş insanlar
Gören diyor ki her biri sırla dolu çizgilere
-Tevellüt kaç efendim
Hicri 1327 diyor ömrü eskitmiş olan

Mütekâbil lisanla
Şerh düşsün herkes
İnsanlar ölümlüdür
"Hüvelbâki"
Bâki olan Allah (c.c)

Yunus Beypınar