Ne denli sevsen de insanları, hem de samimi
Hayat geçici, üzme kendini boşa, bilmezler kıymetini.
Değmez sevmeyeni sevmeye, çekme onun derdini
Varsa kısmetin mutluluktan yana, yaşa, doyasıya yaşa.

Doldurmaz sanırsın yüreğini başka sevgiler
O sevenler şimdi unutmuş,gör ki hani tebesümler
Ölüm gelir sana yergiler, gidersin ta ötelere ve derbeder
Anlarsın o saatte, bulursun kendini önce
Bittiğinde menfaatler,yiter gider muhabbetler.

Yanaklar ıslaktır gözyaşından, yok ki faydası sana
Uzat elini aç aşka, yaratan var alemi, göğe bir baksana
Neye üzülürsün hiç, değer mi bir kalpsize iyi düşün
Geceler serseri, sen bir Mecnun, sor hesabını bu hayat senin

Ya kıymet ver gir bir kalbe, orası yuva, sığınak
İster yansın dünya, ister kopsun kıyamet ne olacak
Hayat dediğin tren az sonra kalkacak gardan
Uzanan eli tut ki, kurtulursun belki bu figândan.

Özüyle sev seveceksen, akıl ile sevme sakın
O ki çeldirir yüreği, beslenmemişse sevgiden
Bir kapısı kalptir onun, kararların karargâhı
Sonra akla gelir sıra, sevmek önce gelir inan.

Kimler baktı gözü ile, kimler güzel söyledi sana
Kimi yürüdüler Hakka, yoklar şimdi aramızda
Onlardan bize hatıra, ne bir para, ne bir eşya
Varsa karşılıklı sevgi, onlar kalır bizle ebedi.

Unutulan olmamalı, yoklukları doldurmalı
Zaman geçip gitse bile, derin izler bırakmalı.
Bu açılım çok zor inan, kalplerdedir hep yaşayan
Ve maziden bize kalan, sevgi ile anılır her an.
Oğuzhan KÜLTE