Vicdanı zincirde, ahlâkı tutsak;
Zilleti bir zaman mükâfat sanır!
Arada tekmeyi yese de ahmak,
Koltuğu altında iltifat sanır!

Değer mi bir bilse, bunca özveri;
Küffar dolabına güç verir teri!
Sırtını okşayan kirli elleri,
Eksilmez muhabbet, teşrifat sanır!

Dünyada yoz düzen kimin seçimi?
Dur, düşün be adam, beynin alçı mı?
Dilimde tüy bitti, yoldum saçımı;
O, hâlâ izanı müşkülât sanır!

Çaldırdın ruhunu öz kumaşında,
Dokunan kaba çul; kan, gözyaşında!
Ya kimin tezgâhı, kim var başında?
Ne zaman sorsam, kabahat sanır!

Öyle bir döneme girdik ki, şimdi;
Açıldı atlaslar, çizildi çizgi!
Bin yıllık tarihe çevrildi süngü,
Korkarım halk bunu tulûat sanır!

Ya nasıl diyelim, uyansın zihin?
Dibinde Suriye, buldu mu sükûn?
Yıkılmış haneler, insanlar rehin;
Öleni sayısal malumat sanır!

Gak derler, guk derler; kurulur oyun!
Kışkırtan ajanlar, gerisi koyun!
Al işte harçlığın, iç işte çayın;
Acıyı bir zaman baharat sanır!

Yaşadım bir altmış, gördüğüm aynı,
Yönetir dünyayı paranın beyni!
Günay’ın bir Hakka bükülür boynu,
Nicesi son hükmü iktisat sanır!