(eylemsiz şiir söz yığınıdır sadece)



bak bu pişkince gülümseyen şey illüzyonlar çağı
kan kardeşimiz.
sevgi dolu sarsıntılarıyla ünlüdür.
x’i yalnız bırakarak gider sonuca
parantez içine alır başıboş korkuyu
büyüterek çıkarır dışarı
böyle oluşur halk hastalığı
ama matematiğin adaletine inanıyorum
yalnız kalana değer verir
bir de noktalı virgüle inanıyorum
yatağa uzanmış düşüncenin çalar saatidir o



içim silah sesleriyle dolu
tehlikeli meslek oldu düş yöneticiliği
gözünü sessizliğimdeki kelimelerden hiç ayırmıyor hafıza
hatırlamanın kapısı açılıyor
kimin açtığını bilmiyorum, belki de anlam açmıştır
yok sayılmış bir fikir giriyor içeri
külhistandan sıçramış bir cümle dolaşıyor yüzünde:
“kısılmış ışık ışık değildir”
ve en kötü alışkanlıktır his taklitçiliği
epigonlar zamanı
dışbiçimsel insan
söz lekeleri
çünkü iyi kalplerin ve matematiğin işidir içerik
yontu sanatıyla oluşandır içerik
içeriği olmayan ise çekicin döktüğü kırıntılardır sadece



hatırlayış kapısı
yani fikrin kanatları
yani güzeller güzeli
yani erdemler erdemi



ışığın yükseldiğini görünce
elinde kentin kilidiyle çıkıp gelir illüzyonlar çağı
saygıdeğer yavru.
kan kardeşimiz.
çantasında yeni susturulacaklar listesi
ve yanağını terk eden gülümsemeler
son yasasını duyurur sayın tanrının arkasına saklanarak:

“vicdan azabına karşıyız”