Ne geceye ne güne
Her deme bir ömre huşuyla inen nurdu
Bil cümlesi,
Cansızı en heyecanlısı
Beş duyulusu
Hep duygusuzu hayat bulurdu
Aşka düşmüş nergis gibi şehla bakardı
Göğe baş kaldıran ormanlar yürürdü üstümüze
Döner dururdu dünya başımızda
Kendimiz kendinden geçer
Irayıp kaybolurduk
Yağmalanmamış gözlerinde

Altın tellerinden doğardı güneş
Bütün zulmetler dağılır
Karanlığa gark olmuş ne varsa bir bir erirdi
Kıvrıldıkça omuzundan zarif beline
Haydutça çarpardı hoyrat rüzgar tenine
Teninde yediverenler biterdi

Ölçeği yoktu
Hiçbir atlasa sığmazdı siması
Ay kararırdı güneş de
Yıldızlar cem ile sönerdi
O yüzünü gösterince
Dünyada var mıydı ki bir eşi
Cennetten kotarılmış terütaze melekti

Gönlü tutsaktı kalbi kaynasa da yerinde
Şeker şerbet saçılır
Bal süzülürdü an be an latif dilinde
Can bulurdu aşiyanı
Can verdiği her sözünde

Ruhu coşkun akan billur pınardı
Hercai edasına nice yiğitler yandı
Varlığı hem yokluğu
Kaleme sığmaz dopdolu huzurdu
Ne geceye ne güne
Her deme bir ömre huşuyla inen nurdu…