ben hiçbir mutluluğu sensiz yaşamak istemedim
mutsuz olayım ama sen yanımda ol istedim

ateş ol yak bedenimi
ama su olup söndürme içimdeki seni
çünkü içimdeki sen
bir ırmaktan daha güzel
güneşten daha ışıl ışıl

toprağı tarafından reddedilmiş bir çiçek gibi
bir ormanın en kuytusunda duruyorum
yaprak dökmeden kuruyor bedenim
tomurcuk açmadan çatlıyor içimdeki öfke
herkes ölü gibi duruyordu karşımda
sanki kimse ölmemiş gibi herkes nefes alıyordu
bense nefesimden ayrı yaşıyordum

bir tablonun içinde duran resimdi bedenim
tellere takılan uçurtma bendim
bilyeleri sokağa dağılan çocuktu hüznüm
ufacık bir mutluluk ararken
kocaman bir acı biriktirdim

sokaklar sessiz
ve bir deprem enkazı beynim
hadi bulutlar
hadi gök
yağsın yağmur
vursun toprağın tenine
çatlasın tomurcuk
açsın çiçekler
ardından gök kuşağı
ve sonra güneş

sonra çok kez yokluğunla savaşıp
hep yenilgiler alıyordum
yüreksiz bir insanı sevmek kadar
yüreğini idam eden hiç bir şey yoktur
ama bu savaş yüreğimin savaşı
bu yenilgiler sevdamın eseri
belki bu son acım olur
senide unuturum
sabah da olur
güneşte doğar
ve sen olmazsın
ben yeni bir güne merhaba derim
sen olmazsın
ben yine sensizlikle savaşırım
kaybetsem de
bu savaş yüreğimin savaşı

İbrahim Dalkılıç

17/07/2017
21:40 izmir