“İçimdeki Çocuk”

Avamir, yüreğinin sessiz bir sokağında yürüyordu. Her adımı, geçmişin gölgeleriyle doluydu; duvarlar bile, duyulmamış çığlıkların yankısını taşıyordu. İçindeki çocuk artık konuşmuyordu; gülüşleri dikenli bir örtü gibi kapanmış, masumiyetini kaybetmişti. Her ses, her bakış, bir kesik gibi geçmişi hatırlatıyordu.

Geceler, tek dostu olmuştu; gizli serzenişleri fısıldıyor, yalandan sevdanın ardında kalan boşlukları doldurmaya çalışıyordu. Avamir, yalnızlığın ortasında durdu ve fark etti: limanı artık kırılmıştı, artık kimseye sığamazdı. Kalbindeki sevdanın sesi sustu, yerine sessiz bir sızı kaldı.

Ama içindeki çocuk hâlâ oradaydı; sessiz, ama inatçı bir şekilde ağlıyordu. “Sevgi bu değil,” diyordu, sinsi ama gerçek. Avamir bir süre durdu, gözlerini kapadı ve kendi içsel limanına baktı: kırık parçalar, kanayan anılar, ve sessiz çığlıklar…

O an anladı ki, bazen kayıp olan şeyleri kabullenmek, sessizlikle yüzleşmek ve içindeki çocuğu dinlemek, yeniden doğmanın ilk adımıydı. Gülüşler belki dikenli, sözler belki soğuk olabilirdi; ama Avamir, artık bu sessiz acıyı taşıyacak güce sahipti. Ve yürümeye devam etti… hem kırık limanında hem de kendi gölgesinde.