Ismayıl hankı evde gonuğusa
o ağşam, herkeşler oraya toplandı,
köy her gün bi eve birikdi vesselam
hindiye gadak böle bişi yaşanmadı
evlerde insan galmamacasına; Allah Allaahh
uğurlamaya gelmeyen yoğudu desem
tavatir olmaz, inan ossun.. maşşallah-subanallah
çoluk-çocuk, herkes.. eciği-cücüğü
nası ba(ğ)rına basdı köylü
herkeşlerin tek tek hatırını sordu, öpdü
ehmal etmedi
hiş kimsecikleri
annatdı güldürdü
görülmüş bişi deği!

kim kimidi,
kim kimin o(ğ)lu,
kimin gızı dedikleyin,
söz temsil bi böbee gucana alıyo
bakışından bildi herkeşi..
bu Feleklerden, bu Devecilerden
hetda Gökmemetlerden, Macarlar garışığı deye
Hacılardan, Hacallardan, Hacı Mamaıtlardan
Akmemetlerden, Gart Memetlerden
esmeri safirini sayıvırıyo
“-heye valla bildin” deyoz..
cümbüş-şamata, gırla
herkeşler gülüyo, cümbür-cömat
gelinner-gızlar
çoluk-çocuk.. köy bi ev oldu
nerdeymiş bu adam..
ta öyle ay bacım..

çocuklar gucana varmaya yarışıyollar
olan-gız gençler yanına varıp gollarını goyvumayollar
gözlerinin içine içine bakıp yalvarışıyollar
“emmi ğetme”
“dayı ğetme”
çocuklar yalvarışıyollar alaşıyollar
“dedeee”
“dede ğetme”
yeğenneri
“anamız-bobamız sana hasiret getdi
seni değilise bile çocuklarını bulmamızı vasiyet etdi”
..
böyükler demişin öyle,
“len gardaşım biz sana hasiret getdik
hura ömürde bi ğelini de ğedili mi
vallaha billaha biz de seni çocuklarımıza vasiyet etdik..”

herkeşler akışdı durdu
herkeşi gucakladı kokdu
herkeşlerden annadaca(ğı) ne çok şey varımışşş..
hiç kimseyi unutmamış..
herkeşin elinde bi(r) çıkı
hamırsız, çörek, ekmek, kumpir, yımırta,
hakgaş, mercimek, nofut,
kimde ne varısa höyle
herkeş bişiyler çıkılamış
yoğurt, peynir, dolaz, fasille, tar(h)ana,
bulgur, payam, köylük yerde başga ne olacak
varısa hiç eli boş gelen yoğudu

emme götürmek nasip olmayacak

uğurladık,..olmadı
toprak çekmiş Ismayıl’ı
geldi getmedi-ğaldı
bazar arabasıynan getceğdi
bazarçılar vazgeşdi,
onsuz getmedi
………………………

“-geldi dediler
galdı dediler
gidemedi demediler
bana da galısa yoğudu gedeceği
kimsesi
gapısı!
ama burası köyü
onun toprağı
şimdi mezerinde bir andaşı
bir de boşa geçen ömrü..

bi de herkeşi
herkeşleri gözünden
bilmesi
yüzünün buru
gözleri..
gözleri..
bi de ben..
!
bi ömür bekleyen..
bi tefa gören
ben
..
!
Anşadudu”





















Osmançavışın Melit zabıt dutmuş dediler
cebinden çıkan bi tek “tefter”