Sustuklarımın adını şiir koydular anne..



Bir uçurumu kucaklar gibi içim
başımda karabulutlar
gözlerim nemli
kâlbim nâr..

Rengi solmuş gökkuşağı
sesi kısılmış bülbül,
kanadı kırık serçeyim
yaralarına hârlı ilaçlar sürüp
yarınlarına gerçekleri üfleyen
bir garip avare.

Boşluğun verdiği korkuda geceyi karşılayıp
şiirin gayretiyle sabaha çıkan
duânın gücüne tutunup, dünyayı boş
insanı fuzuli sayan bir zayıf kul
manayı arayan zihnim
meşguli’yetim..

Rotası şaşmış kaptan misâli
klişe hayıflanmalar aklımı bulandıran
az oradan
az buradan
ki
bir sızılı melodi içimde hayat
kâlbimin kırığına
bomboş
nağmelerle nota sırala’yan..


Sanki tüm renkleri k’ayıp
virân olmuş şehirleri ağırlıyor zihnim
uyumak salt bir yolculuk oysa düş(üş)lere
inanmak mavi huzur
ve sonsuz bir adak
aldanmışlığın inadına
ki
hayatta yaptığım en güzel şey beklemek anne..