aaaaahhhhhh aahh!
şimdi kırk küsur yıl öncesinde olmak vardı
ne emekli olma kaygısı
ne fazla mesai, ne kıdem tazminatı,
ne zabıta
ne polis
ne maliye
ne elktrik-su, ne ay sonu
ne vadesi gelmiş borçlar korkusu,
ne tahsil edilememiş alacaklar kaygısı
ne alacakla
borç ödeme telaşı
ne onun-bunun sayesinde
ya da bir dalgaya düşüp
üye olduğumuz
yıllarca aidat öde
ara taksitleri vadesinde ödeyemeyince ceza,
çoluk-çocuğun nafakasından çalma pahasına
yemeyip-içmeyip, ödediğimiz
ortada hiçbir şey yokken
kaçan
Antalyadaki müteahhit,
sonraki müteahhide ödenen
onca para,
onca dönen dolaplar
her şeye razı olup;
Antalya’da ne işimiz varsa
bu yaştan sonra….
taşındığımız sitede
bize benzemeyen ayrı dünyalardaki komşular,
düğünü, bayramı, sesi,
Türkçesi
yemeğinin tuzu,
çayının şekeri bize uymuyor..
hasılı yama üstüne yama olmuyor..
farklı dünyalardaki ikinci karım,
bir türlü “biz” olamadık “o ve ben”
yollarımız ayrı evlatlarım..
gözümde tüten
torunlarım..
ne adlarını, ne yüzlerini bilirim
oooff ooff.. sizleri de üzdüm istemeden
özür dilerim
özür dilerim…
!”
“.!.”