yaşıyor musun

en dibine kadar yürüyeceksin içinin
tanımadığın bir kavgan kalmayacak kendinle
özgür bir şarkının ağıtından geçip
düşeceksin sol yanındaki yenilginin eline
vurdukça sinene aldığın her nefes
lime lime bölüneceksin bin pare bir yere
korkmayacaksın savaşmaktan
o ağaçta kuruyan yaprak gibi
direneceksin zamana inat
savrulacak sın,savuracaksın,kanatacaksın
adım adım kuruyacak yüreğin
çılgınca yanacaksın
yaşamak için
artçı sarsıntılarında yıkılacaksın beyninin
her bir zerren bir hüzün serenatına dönüşecek
alemin içinden bir iğne deliğine gireceksin
yaşadıkça işte yoğunca yaşayacaksın ömrünü
sevdiğin zaman ölümüne
kızdığın zaman cehennem şekline
sustuğun zaman bir mezara döneceksin


ellerim diyorum
göğsüme bırakılan iki pencere gibi
birinden sen dolar diğerinden gülüşün içime
bir nehri ortadan ikiye ayıran güneş misali
ışıl ışıl çıldırmış yıldızlar gibi
içimde derinliğimce lunapark şimdi
bakma sen bu deli hallerime
sabahları yine bir bebek gibi uyanıyorum mesela
suratımda yine o taze çocuk gülüşü
ayaklarımda pembe çiçekli çoraplarım
gözlerimi kapatmaktan hiç vazgeçmiyorum
dün gece çok yağmur yağdı sen bilmiyorsun
son bahara hiç benzemiyordu
ilk defa yağmur sesinden uyuyamadım
dün gece iki eli kanayan şiir gibiydi
dilimde bir aslan ahmet eseri
kaçtıkça aklımın bu taraçasından
kalbimdeki eşikte buluşturdu bizi
ve sabaha kadar dışarıda bir ağlamak sesi
hiç dinmedi


olmadığın günler kadarınca
her sabah taramıyorum saçlarımı
iyi olmuyor simetri bir ruha dönüşmek bu evde
ve hatta dahası
rahatlatıcı bir terapi oluyor tepeme toparlanıp kalemi saplamak üstüne
bütün kadınların ortak paydasıdır bu
ve ırkçı bir intikamdır aslında
siz bilmezsiniz o başka
kitaplarım geceden kalma masada
tv de üçüncü sayfa haber savaşları
altı çizilmemiş hiç bir katilin
çok üzülüyorum buna
ben çok yoruldum adressiz vuran bu ecellerden
bu güm bu masada yalnız kahvaltı yapmaktan
ağlamamak için dudaklarımı ısırıyorum hemen
buruşuk olan zeytinleri yuvarlıyorum örneğin
birde özenle seçiyorum böyle
çilek reçelinden kalp çiziyorum dilim ekmeğin üzerine
çayıma yine şeker katmıyorum
parmaklarımda anonim bir aşk tıkırtısı
an geliyor çay bardağım devriliyor kazara
beyaz örtüm de koyu bir leke oluşuyor sonra
kısık ateşte seni düşlüyoruz çaydanlığımla
kapının dibinde vankedimiz bakıyor pür dikkat yüzüme
bu hayvanlar ne kadar zarif ne kadar sadık böyle
bir tanede kuşum olsa diyorum uçsa şu an içimde
yada vazgeçtim boş ver
kafeste yaşamak korkunç bir işkence olmalı bence
hiç yıkılmasın diyorum gökyüzü
bu örtüyü yıkayıp hemen taze kahve yapacağım kendime
köpüklü olmalı mutlaka
bir arkadaşımla dertleşirim belki
belki seni anlatırım ne bileyim
belki vazgeçerim anlatmaktan her şey biraz belki
anlayacağın
kimseyle paylaşmıyorum hiç bir şeyi
her şey hızla yer değiştiriyor çünkü
yörüngesinden şaşmayan dünya gibi


sen olmadığın günlerde yolunda gitmiyor bir şeyler
değişmiş gibi her şey
şiir
mevsim
yağmur
parmaklarımın ucuna ininceye kadar nefesim
seveceğim seni



simsiyahzeytingibi







my









duyguyu güne taşıyan çok kıymetli seçki kuruluna çook tşkr eder uğrayan her şiirdaşa sevgi saygılarımı sunarak aydınlık günler diliyorum .