/her kıyıdan bir fırtına dolar içine
bilinmeyen bir mevsimin kokusuyla
kendi karanlığında kaybolur kişi/



bayramlarda azalan ev kapılarında
ne çok öksüz ne çok yetimim


bahçenin kışına sarınmış ömrümde
zehir zemheri akşamların boşluğuna köklendim
onca gözyaşına değin, halâ
bir toz zerresinin hükmünde gözüm



hayalkârmışım meğer
sevgi diye pamuk ipliğini vermişler elime


bir ağacın gövdesini oyar gibi
ihanetlerle oyuldu kalbim
boğazıma takılı kalandan
gülemeyen gözler biriktiktiriyor içim


kurudu nehrim
son sözüm, yüz görümlülüğü bile beklemesin kimse


neyi temize çekebiliriz ki
bölüşülmeden duran
saçaksız / yarım yanımın yaralarına akan
ödeşemediğim ne çok şey var


kısa uçlusunu çektim kibritin
kısmetime yıldırım düşsün diye
amanvermez kara bulutlarla kundakladım
en kuytu kuyulara gömdüm kendimi
ve göndere gerip katmerledim ölümü
uçup gitmedi yine de ruhum


sisli bir ölüm nefesinde
yaşamdan müstafiyken aczimle
çetelesi bitmeyen günlerin var
ölüme öykünme diye fısıldadı Tanrı



Hâdiye Kaptan