Tamlamaların tamlanamaz yükselişi:
Elimde iğne yüreğimse iplik:
Maruzatım tek lehçe
Ve haybeden o tedirgin imde nahoş bir tedirginlik.
Rükû ettiğim aşk’a uzanıyor evrilmişliğim;
Gönülsüz coğrafyaların hükmen yendiği sevginin
Nazarında çat pat bir resmi yüreğe pelesenk
Yapmanın da ötesinde,
Soğuk savaşın gönüllü rütbesinde.

Andıkça andımızda adlandırmaya meyletmeden
Garip bir ruh hali:
Hezeyanları itekledikçe insanoğlu,
Rahmetin gölgesinde buluşmalı işin aslı.

Oysaki olmaz bir sancı,
Peyder pey vücut bulan temkinli suretlerde
En büyük yergiden öte,
Mağlup olmuşluğun tınısı:
Sevmek mi, dedi birileri?
Hani kolu kırık olsa da
Yensiz bir tümcede yanlı bir yanılgı:
Türeyen istihdamına kılıf geçiren beyhude gölgelerden
Aldıkça ağzının payını:
O kekremsi serzenişin katsayısı:
Yine ahkâm,
Ve hep yinelenen sancısından medet umana
Git yoluna, dercesine.

Evrilmekse ithamı evrenin
Ve sükût bürümüşse varlığını
Bitimsiz hezeyanına dokundukça hüsran
Derken kıpraşan bir mimde ve beyhude
Bir gönülse konmaksa marifet:
Varsın içindekini boca et,
Ey yüreğin neferi ılgıt gözyaşım.

Sencileyin, deyip de çıktım yola madem:
Belki dün belki bir asır önce,
Sandım ki sonlanacak onca önyargı,
Sezdim ki sevdaya dairmiş
Yüreğinde saklı tutarken nice derviş.

Oysaki…
Olmalı mı devamı hem demezler mi
Bu da yeni bir yürek istilası…

Olsun ki olmalı da;
Yok saydınsa beni
İsterse tutuklasın aşkın kör neferi
Hem de usulsüzce konuşlu her yürekte,
Attığın her yürek mermisinde
Teneşir paklamış o isyanı yâd ettikçe,
Demez mi Tanrı:
Sen ki ey, fani:
Yeri mi şimdi?

Tümden gelen bir hezeyan saklı nice yürekte,
Kefaretini ödemediğin her düş’te
Ve düşüş’te,
Yeter ki sekte vurmasınlar yüreğin mabedine.