bu bağ bozumu da destursuz savrulurken
sızım sızım kanıyor uçlarımda gelincikler
göğün hali mora tutkulu
bulutlarda kararsızlık
yağmurun sürmelerimin buğusunda efkarı
tenhalarımda
çığlıklarımın ovalanan serçe kanatları
çırılçıplak yalnızlığı
maviliklere uzayan semazen eğilişlerinin

içime üşüşüyor hepsi
sararan umutlardan düşen ne varsa
yalın arayışlarda titreyen izler
gurubun ağzından yüreğime damlayan
tan kızılı sancısı karanfillerin

bana ne oluyor böylesi
niye !Ağlıyor şafaklarımda ılgın düetler
mızrap telin incelen sazında
paramparça güllerim çehresi
kör usturalarda
baharlara düş büyüttüğüm filizleri bakışlarımın
ahraz gidişleri ihanetin kolkola yağmalanmış gençliğimle

bir fısıltıdır adımı yazıyor afyon siluetlere
çıplak ayakları
safran sarısı esareti
bana ne oluyor! Allah’ım
yine ne terkediyor beni
bu bağbozumunda bulduğum!...

’’güneysu edeb sayı 125’’