çöktüğünde sessizlik
asılırım usulca yelkenlerine

düşler mıknatıs
çeker yıldızları zirveden
anılar kurşun eritir
dökülür gök gözlerimden

zehre çekilmiş izmarit gibi bastırılmış yalnızlık
hacmine zıt
soyut ile somutuz

dönerken sinemde buhran çarkı
düşse hangi mutluluk
alıyor payını

nefesini çektiğim ülke ırak
kendine düşman kimleri ağırlıyor

sahipsizliğim sahipli
yalnızlık kalabalık

içimde kaç bağ bozumu serüven geçti
ne hükümdarlıklar kurdu onur
yenilip koşan hırsına
mülkiyetçi aşk tadında yudumlanmıyor


emek naftalin kokulu sandık
hayat gibi
geldiğinde zamanı bohçalanıyor

değerken nazarı eriten kütle azize
ezgi kulaklarımda babamın şefkati
yakıyor
engin gözleri ağıt

ayırt edebildiğinde yüreğim
ıslak günde güneşi
düşecek günceme
ayinler eşliğinde son başlangıç

çarpanlar böldü beni
hoşgörü toplayamaz eksikliğimi

.../...

bölündü sessizlik
gidin gayri




Sude Nur Haylazca