sessizliğim izlemiyor seni artık,
lal kalmış düşlerimde sağırsın çünkü
umarsızlığı belledim,belletin
üşüdü her yanım,
tenimin evleklerinde dolaşmıyor kan
dokunsan,dokunsalar

hissetmiyorum.


kör kaldım,gökyüzü uzakta
mavi bilinmedik bir rengin tonu
yürüdüğüm sokaklar benim değil
hiçbir arşiv ve hiçbir belge tanık değil aynaya
kimliğim umarsız
kayıp bir şairim,
tokat yedim
öyle üşüyorum ki
dokunsan,dokunsalar

hissetmiyorum.



meczup,divane deliyim
bastığım her karışı unutuyorum
gittiğim yerin dönüşü yok
her yer İstanbul
her yer karanlık bir kubbe
ve bu yüzden ışık saçmaz yüzüme
yanaklarım çatışma sonrası
derin ve kasvetli bir vadi,
bu vadide hayat öyle soğuk ki
bacasından kestin nefesini
üşüyorum
dokunsan, dokunsalar

hissetmiyorum.


şimdi yapayalnız bir ceset gibiyim
hiçliğin sararan çöllerinde,
bedenim öyle ağır ki
bir nefeslik ömrüm kaldı.

ha bugün ha yarın
vurulmuşluğun pusulasında
ne senin ne de saygın bir katilin
yol izleri var
her taraf ölüm
dokunsan,dokunsalar

hissetmiyorum.


22 mayıs