Bana bir ses ver ne olur
Bana seslen ben geldim de
Kapıyı vurmadan gir içeri
Sarıl boynuma sıkıca
Geç kaldım de
Ama geldim işte de...
Beni sevindir,tut ellerimden
Bir daha hiç gitmeyeceğim de
Hep yanında yanı başında olacağım de
Küçük çocuklar gibi dolanayım etrafında
Sevinçten heyacandan ne yapacağımı şaşırayım
Sen gülen gözlerinle bak bana
Ben de güleyim ömrüm boyunca
Avuçlarının sıcaklığı dolaşsın saçlarımda
Ben yanayım senin aşkınla....


Bu pencerenin kenarında
Kim bilir kaçıncı vuslatındayım yalnızlığının
Kim bilir kaç zamandır böyle seni beklemekteyim
Ölümün soğuk nefesini çekeli çok oldu
Yüreğim o keskin bıçak darbesini yiyeli bir hayli oldu
Yine de bir umut bekliyorum pencere kenarlarında seni
Alışkanlık yılların vermiş olduğu bir bağlılık işte
Akşama doğru anca anlıyorum bugün de gelmeyeceğini
Ve hiç gelemeyeceğini
Ama ben yine de yarın sabaha hazırlıyorum kendimi
Pencere kenarında sandalyem
Gözlerimde hayalin ve benim olmayacak hayallerim...

Bir sabah gel tut ellerimden
Kaldır beni bu sandalyeden
Saatlerce ölüme çeyrek kalmışlığın dansını yapalım seninle
Beni almadan gitme ne olur bu sefer
Evimizin her yerini dolaşalım dans ederek
Son vedamı yapayım tüm eşyalara
Yalnızlığımı paylaşan
Sesime ses vermeyen sessiz dostlarıma
Bu sabah al götür beni
Yoruldum
Her güne seni bekleyerek başlamaktan....