-I-
Sana en aşılmaz sur, kendin
En dipsiz kuyu, kibrin
Karanlık ağzında yitirmek sağduyunu
Benlik ve çıkar kavgasındaki ömrün
Kof yalanına yazdırmak fâni adını

Ten yangınının tutsağı nefsin
Açlığını doyurmak için
Aştığın her yüksek duvar ve çit
Senden sonrakilere geçit
Her yalan söz gibi arıyor kurbanını

Sana en yüksek dur, kendin

-II-
İnsan
Sağır kalbin
Ve kör bakmaların efendisi olmamalı
Bir kıvılcımın
Çoğaltması gibi yangınını
El ele tutuşmalardan iyilik halkasını
Küresel bir olimpiyata çevirmeli
Yaradılışın ilahî şarkısını

İnsan
İnsan olduğunu unutmamalı

-III-

İnkâr
Cam kâşanede oturup
Diklenmek taşa
Bir karınca bacağı kadar
Hükmü yokken yaradılışa
Dağ sanmak
Güneşin düşürdüğü
Yerdeki gölgesini

İnkâr
Göz nuru
El yazması bir kitaba
Kudretini katmış
Tezhip ustası ilahî nakkaşa
Çok görmek
Bir gönül şükrünü


Sanmayın kalkınma, imar
İnkârın ördüğü taş duvar
Birbirimize ulaşılmazlığımız