ஐ
güneş küskündü geceye
soğuk ve amansızdım çaresizdim hayallerimde
acıkıyorum zaman zaman aşkla, susuyorum
kederli gözlerimin buzlu musluğundan içiyorum
kör bir sabah kahvesi, tadında bir acılık var
ay isyanda, uzaklığına veriyor meseleyi
utanan güzellikler var, uyuyor suskunluğumda
yorgun düşlerimin imkansız yolları
uzanıyor mevsimlerin soğuk çıplak sokaklarına
aşinayım bu sıralar dualarıma, yalnızım
gökyüzü öfkeli, yağdırıyor hüzün tanelerini
gün karşılıyor o sessiz beyhude karanlığı
araftaydım belki bertaraf edilen gönüllerde
mutluluk bomboştu, kırıktı dolduramadığım kadehler
geçiyordu saatler uçuk kaçık merasim meydanından
kaybolan bakışlarımın yas dolu meşguliyeti var
el uzatıyorum umutsuzluğa, güneşe dokunuyorum
biraz seni, biraz da kendimi arıyorum.


ஐ


ay dolunaydı önceleri, bir bütündü
binbir geceydi masallar boş duvarlarımda
ucu kırık bir kalemle dokunuyorum sayfalarıma
çevirdikçe, yıkılan şehirler görüyorum
ağrıtıyor şimdi yaslandığım sütunların eğriliği
korkutuyor düştüğüm bu soğuk denizlerin derinliği
peşimden hiç ayrılmayan ayrılığın son deminin
kurtulup gölgesinden ateşe yaklaşıyorum
dudaklarını okuduğum o karşı caddedeyim şimdi
uyanamadığım her gece ölümü yokluyorum.


ஐ


hissedemiyorum bazen kendimi, ışıksızdım
parmak uçlarımda hep derin bir sessizlik var
uzak ve ayrı bir dünyada küskündüm güneşe
korkuyordum belkide senden önce unutulmaktan
savaş meydanlarında bedenimi aramaktan
yoruldum be kalbim, usandım artık
ruhumu binlerce kez göklere bırakmaktan.


ஐ

KÜSKÜNDÜM GÜNEŞE – Mawish Şiirleri – Mert Zafer Cansever