Getir bana kayısı
Gözlerini sevdiğim
Bu gönlümün ayısı

Mayıs'ı yâr mayıs'ı

...

Yollarda yürürken yanımızda var
Bizim ruhumuzda canımızda var
Atatürk'ün izindeyiz ant içtik

Kimse gözümüzü boyalayamaz

...

Bir kaşla bir gözün yeter mi sandın
Elaleme gülmek öyle kolay mı
Bir sağdan bir soldan girip dolandın
Antepceyi bilmek öyle kolay mı

...

kuzeyden ve batıdan geldiler can tahsin
gitmeliyim dolgun hatların terli çığlığına
gecenin kalçalarını sımsıkı
sararak sessizliğin taş avuçlarına

...

Her gün Kirk kirkbes derece sicaktan
Herkes denize kacti
Isteyen sicagi birakip yaylaya gecti
Sevenler elle kol kola daglari asti
Antalyada bulustu

...

Ben aşkla hep yaşlandım...
Yüreğimi uçurumlara sapladım !
Kalemimle şiir oldum damladım...
Ağladım ağladım !
Harcanan yıllarıma...

...

Sanatımdan bile utandırdın
Rezilim ben
Kepaze belki
Satırlarım bir kere bile gülmüyor
Ne varlığın varlık ne yokluğun

...

Deli gönül sokağında buz kesen rüzgârları
Seni arıyorum seni, neredesin ey Belkıs?
Mermerlerle nakışlanmış üç kapının üçüne
Seni soruyorum seni, neredesin ey Belkıs?


...

Mayısın yirmi ikisi
Büyük İskender’in şöhretli generali
Selefkos kurmuş bu şehri derler
O günlerden beridir
Asî’nin sol böğründe bir sevda var

...

Bir ara yavaşladı ve benden başka kimse göremedi , bunun sebebi sadece benim onu izlemem olabilir , bilmiyorum . Plakta soluk bir şarkı çalıyor ne dediğini anlamasam da kulağıma hoş geldiği için haftalarca bu şarkıyı dinliyorum . Her cümlesi etime saplanıyor damarlarımı kesiyor . İnsanlar neden şarkılar varken insanları sever ki ? Üst kata taşınan üniversiteli çocuklar gürültülü müzikler eşliğinde her gün eğleniyorlar . O kadar kalabalıklar ki ben o kalabalığın içinde kendimi kaybedebilirim , boğula bilirim . Siyah , iğrenç böcekler gibi güneşten kaçıyorum ve güneşin odama girmesini engellemek için camlara yapıştırdığım gazetede ki haberleri okuyarak zamanımı geçiriyorum . Kirli , çatlak aynalarım vardı hepsini parçaladım, zamana karşı koyamayan vücudumu izlemek bana acı veriyordu . Hiçbir şeye karşı koyamamak canımı yakıyor, yelkovanın umursamazsa ilerleyiş sesi kulaklarımı sağır ediyor , en parlak renkler bile kararıyor hızla . Kulaklarımı yerinden söküyor bu sessizlik , cam kırıkları gibi canımı yakarak dolaşıyor beynimin içinde . Bazı geceler rüyalarımda ki karabasana sarılıp uyuyorum, o kadar dipteyim ki daha fazla düşmekten korkmuyorum . Vücudumda derin yaralar oluştu insanların beni bu şekilde görmeleri istemiyorum suratıma bakarak havaya saçtıkları kahkahalar kafası güzel bir kurşun gibi saplanıyor vücuduma. Bu yalnızlığın sebebi yıllar önce bir bar çıkışında tanıdığım o mavi saçlı kadın. Güzel bir gecenin getirdiği kötü bir hastalık .

Bu hastalığın adı sensizlik,
Bu hastalığın adı yalnızlık


...