nzlduran_ Eğer kıskançlık namlunun ucundaki mermiyse tetige basan Adem miydi?
Tarihin ilk insanı Adem...
Adem'in yaratılışından başlıyor aslında hikâyelerimiz. Ayrı cennetlerin cehennemlerini taşıyoruz
içimizde. O ilk elmayı ısırmasaydı Adem ne olurdu sahi? Milyonlarca farklı lezzette serbest olan
meyveler değil de neden Elmaydı yasaklanan? Yasakların ihlâli babadan kalma bir miras, anneden
düşen bir paymış içimize. Hani Habil ve Kabil'in arasında geçen o ilk kıskançlık ve onun arkasından gelen ilk cinayet?
Hangisini daha az seviyordu Adem?
Kıskançlık kuyusunun içinde kaybolan binlerce Kabil var dünyada yaşayan. Ve Habiller her gün biraz daha ölüyor sessizce...
Hırslı bir kavganın suçlu çocukları büyüyor bu gökyüzünün altında. O zamanın gökyüzü ile bu
gökyüzü aynı. Aynı sürgünün hayatları, farklı dünyanın yalnızları oluyoruz kendi içimizde.
İllegal olguların legal tutsakları, yaşayan çağın ölü doğmuş çocuklarıyız. Mahkemelerde bizi yargılayan
hakimler suçluların ta kendisi. İşin tezadındayım aslında.
Olamadığımız farkındalığın, yanılmış
sanılgılarını topluyoruz cennetten kovulmuş meleğin tarlalarından.
Kıskançlık ekip, katil suçluyoruz içimizin ön yargılarından. Adem'in babalığına lafımız yok elbette.
Lakin ısırmasaydın o elmayı! İlk suçu işlememiş olsaydın dünya nasıl bir yer olurdu çok merak ediyorum.
Milyon yıl sonraki çocuklarının ağzında Havva'nın süt kokusu yok.
Her yer kan kokuyor. Kabil, Habil'i yine öldürüyor, cehennemin karanlık sokaklarında.
Dünya, cehennemin küçük bir oturma salonu; yemekte ise hep kardeş payı acılar sunuluyor. Aç'ımız
çok acımızı anlamayacak toklarla oturuyoruz sofraya. Sofranın baş köşesi hep onların oluyor. En
büyük lokmayı hep onlar kapıyor, adı kardeşlikse bu oyunun, kaybedeni neden oluyor?
Dünyanın sonunu getirecek elementler keşfediliyor.
Hırs, Kabilin soyunu nasılda ele geçiriyor. Ve sonumuzu getiren, aslında Adem'in başlangıç noktası. Ilk yanlış anlama, ilk kıskançlık, ilk hırs, ilk cinayet...
İşte insanlığın sonunu getiren, zaman ilerledikçe modernleşen bu ilkel silahlar ilk günkü gibi çalışıyor hâlâ..
Hâlâ namlunun ucunda bir mermi kıskançlık. Kardeş kardeşi hep öyle öldürüyor. Ustaca saklıyor toprağın altına. Korkusuzca ölümü keşfediyor Ademoğlu. Olümü yaşarken, haddini aşan bir kaç milyar
insanoğlundan bahsediyorum. Senden, benden, bizden.
Ve soruyorum: "EĞER KISKANÇLIK NAMLUNUN UCUNDAKİ MERMI ISE TETİĞE İLK KİM BASTI?"