Şiirin Hikâyesi

Meyhaneci, görünürde meyhaneye sığınan bir âşığın hikâyesidir; gerçekte ise insanın kendi gönlüyle kurduğu uzun bir hesaplaşmanın şiiridir. Buradaki meyhane yalnızca içkinin sunulduğu bir mekân, meyhaneci de yalnızca kadeh dolduran kişi değildir. Meyhane; derdin dile geldiği, suskunluğun çözüldüğü, aşkın insanı kendi içine sürgün ettiği sembolik bir gönül durağıdır. Meyhaneci ise kimi zaman sırdaş, kimi zaman tabip, kimi zaman da âşığın kendi vicdanıdır.

Şiirde mey, çay, ney, Hüzzam, zemheri, cemre ve meyhane aynı anlam dünyasının farklı kapılarını açar. Cemresiz geçen Şubat ve Mart, baharı gelmeyen gönlü; her mevsimin zemheri oluşu, aşkın zamandan bağımsız üşütüşünü anlatır. Ney ve Hüzzam ise söze sığmayan hüznün musikide kendisine yer aramasıdır. Âşık burada sarhoşluğu içkide değil, kaşları yay olmuş sevgilide bulur. Bu yüzden çay da yetmez, mey de yetmez; çünkü asıl hastalık bedende değil gönüldedir.

Son dörtlükte şiir kendi hüznünü hafifçe tiye almaya başlar. Mazhar Osman ve Bakırköy göndermesiyle aşk, tıbbın ve aklın sınırlarının dışına taşırılır. Böylece şiir boyunca büyüyen dert, sonunda tebessümle karşılanır. Delibal’ın meyhanesi biraz da böyledir: İnsan kapısından yarasını göstererek girer, derdini anlatır, Hüzzam’dan bir makam dinler; çıkarken yarası hâlâ yerindedir ama artık onunla gülmeyi öğrenmiştir.

Meyhaneci, kısacası içkinin değil, aşk sarhoşluğunun; meyhanenin değil, gönül harabesinin şiiridir. Çünkü bazı yaraların ilacı bulunmaz; insan yalnızca onları şiire dönüştürerek taşımayı öğrenir.