İki insan bir araya gelince sonu hep hüsran mı olur? Sanki, bir araya geldiğimizde ceplerimizdeki bozuk paralar gibi harcıyoruz potansiyellerimizi. Mutlu olacağımızı sandığımız her an mutsuzlukla sonuçlanmaya başlıyor zamanla. Ve yine zamanla, zamanında asla kurmayacağımız cümleleri kurarken buluyoruz kendimizi. Geri de alamadığımız bu sözcükler, kimi zaman öyle derin yaralar açıyor ki, hiç kabuk bağlamıyor. Kan kaybından önce kendimizi kaybediyoruz. İnsan, sevildiğini bildiğinde çok acımasızlaşıyor belki de. İlişkiye giren o insanla, ilişkinin içindeki insan aynı olmuyor. Bir sürü olasılık sayabilirim ama cevabı ben de bilmiyorum. Elma seçer gibi seçsem insanları, “Bu elma boşluğuma tam oturuyor” desem, elimi göğsüme götürene kadar elimdeki elma çürür sanki. Niye böylesine uyumsuzuz birbirimize? Neden en doğru insan bile, pişmanlıklarla dolu ve mutsuz ayrılıyor yanımızdan?