EMİNE ANNE

Canilik işlemiş iliklere,
Anne ölme diyordu,
bir haykırışıydı masum yüreğin zalimliğe!
Ölmek istemiyorum diyordu,
Çaresizliğin resmini çiziyordu.
Nasıl bir dengedir bu,
Her yerdeler maskeli caniler,
Milyonlar dökülmeliydi sokaklara,
Olmadı, çünkü ölen yine kadındı.

Oysa ki;
Tam oracıktaydılar,
Yürekli kahramanlar,
Süslüler,
Ahkam kesen diplomatlar,
Hümanist kıyafetliler,
İnançlılar,
Tanrı’yı arayanlar,
Kendini iyi diye anan oryantalist yazarlar,
Psikologlar, uzmanlar,
Seyirci olmaktan başka ne yaptılar,
Onun gibi katledilenlere yine sustular,
Ve her zaman ki gibi unuttular!!!
O anne yüreğinin ağıtını,
Çocuğunun haykırışını,
Bitmiyor ki!
Her yerde Emine Bulut,
Her yerdeler,
Hiç durmadan ölüyorlar!
Hayır ölmek değil bu,
Katlediliyorlar...

Yine iş, hayat, para,
Sınav, eş, arkadaş ve dahası kaygılar...
Gözler önünde kaybolan insanlıktı,
Dua eden eller,
Para, iş, ekmek,
Ne olacak güzelliğim,
Ulan çürüyüp gidecek!
Her düşen canda,
Ahından bir pay bize de düşecek,
Susanlar, unutanlar,
Fosur fosur uyuyanlar,
Birgün bir şekilde ağlayacak,
Ağlamak artık anlamakmış,
Eller ne olur affet!
Denilen pişmanlığa açılacak!!!

Unutma Emine Anne,
Seni unutmayanlar var,
Sen ve sen gibiler için
Sokaklarda mücadele edenler var!
İnsanca yaşama gövdesini siper edenler,
Katliama dur diyenler,
Tüm annelere canım feda,
Kadınlara armağan olanlar,
Bir hayat daha kurtulmalı,
Diyerek sizler için can verenler var!!!

Asım CEYRAN-EMİNE ANNE!!!