Münir Bey’in o buğulu gözlük camından süzülen hüzün köstekli saatin ebedi nöbetine karışırken tığından dökülen her ilmekte koca bir tefekkür dünyası gizliydi Muhammed Emin’in o daracık dünyadan cennetin geniş bahçelerine uçuşu geride kalanlar için mavisiz bir dantel yarım kalmış bir nefesti Ayla Hanım gözlüğünü hafifçe burnunun üzerine kaydırdı tığı elinde bir süre öylece durdu Elif Nine’nin az önce mutfaktan yükselen o vakur sesi kulaklarındaydı geleceği özgür beyinler kendini inşa eden kadınlar kurar haklıydı acıyı bal eylemek teslimiyetin kalbinde saklıydı Jale’nin kırılan tığına inat o kutsal mağaranın kapısını örten sadık örümceğin motifinden ilham alıyordu dergahına vardım meylim sanadır diye mırıldandı Münir Bey’e doğru bu dünya bir menzildir bizim durağımız ise o en zayıf yuvanın içindeki en büyük sabırdır şimdi bu sessiz odada acıyı sabırla işleyerek yeni bir gelecek kurma vaktidir derya kaleminizden dökülen bu eşsiz beyitler ve ilmek ilmek işlediğiniz tefekkür dolu kelimeleriniz ruhumuza öyle güzel bir ayna tuttu ki bu menzilde sizin gibi yüreği Hak’tan yana olan usta bir kalemle selamlaşmak bizim için en büyük derman ve onurdur kaleminize ve o güzel gönlünüze sağlık