[ italik ]



Kalbimin g/izinde, bir başka dünya;
Yalanlardan uzak sade bir hayat.
Çok insandan ırak, kalırken haya;
Hani nerde edep ve edebiyat...







Kimsenin kimseden, inan yok farkı.
Dönüyor hayatın, izânsız çarkı.
Adalet kalmamış, kurumuş arkı.
İnsanlık uyuyor susmuş kâinat...








Eğri bir hayata, düz yol çizerken;
Doyumsuz hizan'dan, kalbim bezerken,
Hayat çok nankörmüş, aklım ezerken,
İzlerin sürüyor, makûs tahribat...








Mesnetsiz kimsenin, doğruluk yanı;
Olsa da bilinmez, adı ve sanı.
Nefesi tükenmiş, insanın canı;
Hakk'tan bihaberdir, olmaz inâyet








Bir karakış vurdu, yaşam buzlandı..
Gözlerde ki yaşlar, hızla tuzlandı..
Gri bir buluttu, çöktü tozlandı..
Âlem-i arz bitmiş, bu nasıl memat?
Arz-ı hâcet yoksun, bu nasıl hayat?





Kardelen
06.08.2019

Şiirimi güne taşıyan ''Edebiyat Defteri'ne'' gönül dolusu teşekkürlerim ve saygılarımla...


[ /italik ]