Gözlerim uykuya asılı kaldı
Odamızda uykusuzluğun demini çektim,
Senli kokular soludum...

Cennetin kokuları,
Bir gölgenin etrafında,
Yetim sevgilerin hasretini sardı...

Üç bucak savruldu gönlüm,
İçli bir âh çektim,
Yaşlı gözlerle...

Etrafıma,
Şaşkın şaşkın bakındım...

Cennetim saymıştım seni,
Bağrımdaki hayatın ismini seninle dokumuştum.
Bedenimdeki ruh ikizim olmuştun.

Geçmişin hatalarını,
Sevgimize yükleyip,
Sancılı hükümler giymiştik.

Sen,
Minicik yüreğinle
İçimde,
Kocaman bir sevgiyle büyüdün...

Biliyorum!
Artık, güzel şiirler yazamıyorum.
Hüznün koktuğu gecelerde,
Gözlerindeki ışığı seyrettim.

Şiiri yüreğine;
Aşkın ateşini dokurken,
Beni koynuna alarak,
Bu gece
Yüreğime komşu olur musun?

İçime mıhlanan asi rüzgârın
Cennet kokularında,
Hüzzam bir bestecinin şarkısı olur musun?

Şimdi...
Söyle bana!
Üşüyen zamanlara,
Acılı hayatlara,
Küf tutan gecelere,
Kanayan sevgilere,
Işık olur musun?

Mehmet Öksüz/ Eflatuni Mısralar