Gittiğin gün sustu içimdeki bütün şarkılar
Rüzgâr bile adını fısıldamayı bıraktı usulca
Unuttu seni kalemim kalan sadece hatıralar
Kâğıtlar küstü İlham’a sözcükler kaçtı usulca…


Bırakıp giderken ardında bıraktığın sessizlik
Biliyor musun en çok geceleri konuşuyor benimle
Çok sevdiğin yastığım hâlâ kokunu saklıyor gizlice
Ben ise hala sadece seni unutmaya çalışıyorum…


Bir vedanın ağırlığı bak şimdi çöktü kalbime
İnsanlar bile alıştı benim sahte gülüşlerime
Köşe başında bekliyorum dönersin diye artık
Evin Işıkları yanık ve kapım her zaman aralık…


Ne zaman gülsem, sen gözlerimden düşüyorsun
Her yağan yağmurda aklımın ucundan geçiyorsun
Sevmenin en zor haliymiş meğer seni beklemek
Geçmeyen günleri ay’ a ayları da yıllara eklemek…


Gelmeyeceğini bile bile umut etmek de güzel
Yaşlandığımı görmek seni sensiz yaşamak bile
Seninle geçen güzel günleri anmak da güzel
Her yağmur da mezarının başında ıslanmak bile…


Emre Vehbi ALKAN
Şiirbaz