Yastayım!
Hangi yaştayım belli değil bu ara.
Bazen yirmi yaşında bir askerim şöför koltuğunda;
Bazen sivil bir memurum yirmi altı yaşında.
Kadınım bazen, bazen erkeğim.
Çocuk oluyorum çoğunlukla geride bırakılan,
Annemi yada babamı sadece fotoğraflarından tanıyan.
Yetim kalıyorum, öksüz kalıyorum ama, yinede ağlamıyorum.
Okula giden öğretmenim bazen, bazen inşaatta işçi.
Hepimiz ölüyoruz sokak ortalarında, servis araçlarımızda.
Memleketimin baharları değişti.
Nereli olduğum belli değil bu ara.
Bazen Balıkesirliyim, Maraşlıyım, Bursalıyım.
Bazen Kayseri.
İnsan olup olmadığım önemli değil bu ara.
Hangi partidenim, hangi mezheptenim.
Hangi ırktan olduğum hepsinden daha fazla önemli.
Gömmedik mi bayraklara sarıp sarmaladığımız insanlığı yeterince?
Yeterince ölmedik mi?
Sizce hala;
Bölünmedik mi?

00:07
19.02.16
Burhan KARACA