kirpiğimin yasından sen düştün karanlığın ortasına
yine hangi sabahın boynuna
hıçkırığımı düğümleyeceğim

bu yalnızlık diz boyu bildiğin gibi değil
elini kalbinin üzerine koy
ve gözyaşlarımı dinle

gecenin hüznünde sönük yıldızlar geçimi


yıkılmış umut harabelerinde
bir uzak var ki kendimce
bize ait olmayan
ve hiç bağışlayamadığım
hatırladıkça acıtıyor içimi


hatıralarımın küllerinde ateşten gözyaşları
yitip gidiyorsun kalbimin suları çekilince
ve kundaklanıyor acın
sonsuz kere yalnızlığımın beşiğine


bir kuşun uçmasında
ve baharın o âmânsız muştusunda
bozgun vakitlerin yorgunuyum

gülüşüm mağrurlaşır
sırtımda ki bıçak izlerinde
henüz altın çağında yaşamın
ve henüz buğusunda bir ayrılığın


yüzümde hatıraların hüznü
bir kavuşma kuraklığında
ve günü geçmiş bir şiirin çaresizliğinde
kimin harcıdır yağmurları biriktirip beklemek



göğsümde çatlıyor yine bir karanfil