Sustum...
Yıllarca sustum...
Koca bir kenti susturdu ihanetin
Bana bir daha kendimden sonra kimseye güvenmemem gerektiğini hatırlattın
Kalemim konuşmasın diye imgelerden, şiirlerden kaçtım ben
Ama mutluluğunuzdan kaçamadım
Hani şu temelini benim acılarımdan inşa ettiğiniz mutluluk...(Allah sabredenlerle beraberdir)

Sık sık hatırladığım bir başka şey
Onu sevdiğin...
Ben bunu her gün o kızdan bile çok hatırladım
Yıllarca bu ihanetin bedelini ödemeni bekledim
Aşkı yasakladım kendime neler ettim
Siz sahte aşklar peydahlarken
Ben kendimi sık sık sizi düşünürken yakaladım(Aciz hissediyorum)

Ben varken ona aşık olan sendin(belki ilk başta heves)
Beni bile bile bu oyuna giren de küçük sevgilin(ikiniz de tehlikelisiniz birbirinize güvenmeyin)
Beni aşka (sana ve senden sonrakilere küstüren) de sizdiniz.
Aşk’a küsmek hayata küsmek gibi bir şey,
Dilerim ki hayat size küssün...
(Kimse yaşattığını yaşamadan ölmez!)




KÜBRA ER
Yıllar sonra şiire dönen
şiir aşığı