Tanrı biliyor
yalnızlığına saklanmayı seviyorum
Tanrı biliyor
yasal olmayan gözlerimde uyumayı seviyorsun

..

duvarda
çiçekler tasvir ettiğim dağ şiirlerinde
kar suları gözlerime doğru akarken gördüm
sen kardelenleri gömüyordun mavi mezarlığa
sevmek dirilişti, diriliyordun renkli ölüleriyle

apaçık bir meydan okuyuştur dağınık aşk
trenler geçtiğinde denizin raylarından
gemiler oturur sahipsiz bir kıyının acısına
uykusuzlukla örmek anlamsız hasret ütopyasını

durup dururken çıkarsın ya ağır bir drama
evvel zaman içinden bakarsın fotoğraflara
benim dilimden sökülen adının harfleriyle
karışır adımın alfabetik sevda bozgunları

saçlarından taradığın takvim yaprakları
vaktin boşluklarına düşmüş vuslattır
algılamak sevginin ötesinde ki ağrıyı
örselenmek durmadan biz fırtınasında

bitmez işte, hep bir katran gece yanığı
loş ışıklar altında ziyan türküler içmek
zulada tahribatı yüksek zemheriyle susmak
pencerelere düşen gölgeler aşkına, ah aşkına
vurulurum yokluğunun kentinde, intihar olurum

dizlerinin arasına alırsın küllere karışmış başını
karanlığın avlusunda ararsın, ben diye çarparsın siyahlara
zıvanadan çıkmış sislerde kaybolursun, boğulursun ikimizde

eklemleri kırık aşkın, sancısında buluruz bizi
yer, gök, rüzgar olur sevdalanmak adına herşey
birbirimizde kaybederiz bulmaya ramak kalmışı
umuttur sonrası, sahipsiz bir seste karşılaşmak

sen dudaklarının kıyısına göm gülüşlerinin tohumlarını
ben yağmura binmiş ıslak merhabayla düşerim bulutlardan


..

aşk renkli değildi
tatsızdı, acıydı, güzel değildi
ta ki biz gelene kadar.




Bülent Aslan