Muğlâk bir yanılsamanın
Titrek kırılganlığına
Müptela aşk
Ve acıya müptela.
Sıradanlığın sıra dışı yankısında
Can bulan ve can veren,
Kozasından çıkan tırtılın
Kısacık ömrü kadar durağan
Değil asla.
Hele ki o dinmeyen hezeyan,
Küflü duvarlarında ve kof yarınlarında
Eremeyeceğini bile bile sona
Ve yakarken canını…

Ne bağnaz aşk ne yalın
Ne de kılıfına geçiremediği
Yalanlar kadar bariz.
Edilgen bir zihniyetin
Hastalıklı hücrelerinde
Debelenip dururken yazgısı.
Ne çok söylence
Ne çok anlatı
Ve yeri geldi mi
Gizlendiği o küçük ve sıra dışı
Dünyası…

Mizacının kırılganlığında
Saklı iken o hoyrat çekincesi,
Bir birikimin bariz izdüşümü
Altı üstü.
Soluksuz geçen her saniye,
Yeknesak ne çok ayrıntı,
Gecenin bir vakti gelip de
Çalarken kapını.

Vazgeçilmezi, son imgesi
Sıradanlığın kisvesinde
Acı da olsa
Hayat iksiri;
Tümlerken döngüyü
Eksiltirken benliğinden hece hece.