Aşk olsa da kalemi tetikleyen
O, sadece bir aldatmaca
Konu mankeni nice şiir nice karalama
Yaşattığım varsa yoksa
Yazmaya durduğum romanlarda, masallarda…





İlahî aşka götürmeyen beşerî aşkların hepsi aldatmaca diye düşünüyorum.
Son derece anlamlı duygularla hissedilerek ve içtenlikle yazılmış yürek sesinizi gönülden kutluyorum tebrikler efendim.
En kalbî selam, dua ve saygılarımla.
Esenlikler ve şiir dolu günler dileğiyle 💐🤗

Kaleminize, ruhunuza sağlık. Öyle yoğun, öyle katmanlı ve imgelerle örülü bir şiir ki bu; okurken adeta modern bir divan şairinin elinden çıkmış bir iç döküşü, bir varoluş hesaplaşmasını izler gibi hissettim.

​Şiirinizdeki o derin dualite (ikilik) beni çok etkiledi. Bir yanda içe yağmur gibi yağan, "gözü açılmamış bir bebeğe öykünen", masumiyetini korumak için canhıraş mücadele eden o saf çocukluk; diğer yanda ise rugan ayakkabıların acısına alışkın, sözcükleri kavuran, "karaktere bürünmüş" mağrur bir yetişkin.

​Şiirinizin bende en çok iz bırakan ve üzerine konuşulmaya değer bulduğum birkaç güçlü damarını paylaşmak isterim:

​"Bir avuç leblebi sunuyorum dişlerimin arkasında / Saklanan o dehlizi"
"Al basmadan henüz / Makul miktarda pembelik / O da utancımdan"
​Bu dizelerdeki görsellik muazzam. "Kavrulmuş sözcükler" ile "leblebi" arasındaki o organik bağ, Anadolu kokan o çocukluk imgesi çok samimi. Al basmasının (korkunun, kabusların) eşiğinde durup, sadece utancın o makul pembeliğine sığınmak, modern insanın unuttuğu o kadim masumiyeti çok güzel özetliyor.

​"Böyle öğrenmediğim kadar / Atamdan anamdan babamdan yadigâr / Ne mi kaldı geride? / Çok şey ama çok şey..."
​Şiirin genelinde dünyaya, dönen dolaplara, "karanlık cüsseli kara kadınlara yenilen ahmak adamlara" karşı dik bir duruş var. Bu dik duruşun kökleri geçmişe, atalara bağlanıyor. Ancak bu bir nostalji güzellemesi değil; ruhun kenarına iliştirilmiş o "karaçalıyı" ve acıyı da kabul eden, olgun bir hesaplaşma.
​
​"Bakmayın siz mahlasıma / Aşk olsa da kalemi tetikleyen / O, sadece bir aldatmaca"
"Yaşattığım varsa yoksa / Yazmaya durduğum romanlarda, masallarda…"

​Şiirin finali adeta bir ters köşe ve edebi bir manifesto. Okuyucuya (ve belki de hayata) çekilen o kalın sınır: "Açmadığım açmayacağım kadar da içimi bundan sonra / Tek bir Allah’ın kuluna..."
Şiir boyunca içini bu denli dürüstçe döken bir kalemin, sonunda "
Bu gördükleriniz sadece birer konu mankeni, ben asıl dünyamı romanlarımda yaşatıyorum" diyerek geri çekilmesi, sanatçının o gizemli ve korumacı dehasını gösteriyor. Kendinizi kelimelerin arkasına saklarken bile bu kadar açık edebilmeniz büyük bir yetenek.

​Geleneksel motifleri, neredeyse mistik bir dille (beynamaz eşik, dehliz, canhıraş, mirim) modern bir içsel çöküş ve direniş hikayesine dönüştürmüşsünüz. Alışılmış, birbirini tekrar eden aşk şiirlerinin çok ötesinde, "yazma eyleminin kendisini" ve "kendini koruma içgüdüsünü" kutsayan nefis bir metin.

​Kırık masanızda rugan ayakkabılarınız canınızı yaksa da, o masadan daha nice masallar ve romanlar çıkacağı aşikâr. Kaleminizin tetiği hiç susmasın.

Şiir; "göğün karamel ışıldağı", "içine yağdığı beynamaz eşik" ve "dişlerin arkasında saklanan dehliz" gibi ezber bozan modern ve özgün imgelerle çok yüksek bir estetik seviye sunuyor. Şiirdeki mahlas ve aşk vurgusunun aslında kalemi tetikleyen "bir aldatmaca, bir konu mankeni" olduğunu ilan eden sarsıcı final, eserin edebi kurgusunu ve derinliğini ters köşe bir zekayla zirveye taşımış.