Suyun duası

Rahmet kapısında kökü cennetten,
Ab-ı hayat gibi dökersin yağmur.
Kudret sayfasında saklı nimetten,
Toprağın alnına ekersin yağmur.

Kurak gönüllerin düşüp yâdına,
Hızır gibi koştun hep imdadına.
‘Bismillah!’ zırhıyla Allah adına,
Hay deyip duaya çıkarsın yağmur.

Nazenin bedenin ak çiçek gibi,
İnersin semadan kelebek gibi.
Rahmetin elçisi bir melek gibi,
Çölün dudağına akarsın yağmur.

Soyun göçebedir seyyahtır özün,
Baharın şefkatli ılıktır sözün.
Damlaların sırlı şeffaftır yüzün,
Sulu gözlerinle bakarsın yağmur.

Bazen sinirlenir dolu olursun,
Bembeyaz kar olur, rüzgâr solursun.
Yine de şaşırmaz yolu bulursun,
Peşine fırtına takarsın yağmur.

Buluta erince kutsal miracın,
Lokman hekim gibi şifa ilacın.
Gökkuşağı şalın, yıldızlar tacın,
Göğünde güneşi yakarsın yağmur.

Kâinat seninle yüzünü yıkar,
Şenlenir dört köşe, meydana çıkar.
Elbette bilene perde aşikâr,
Hakk’ın bayrağını dikersin yağmur.

Yerle gök arası çıkar inersin,
Boşlukta görünmez sala binersin
bazen celallenir bazen dinersin
Sinende şimşeği çakarsın yağmur.

Suyun duasıdır huşu bürümek,
Rabb’in esmasına doğru yürümek.
Bu/harın yolunda var mı çürümek?
Miski amber gibi kokarsın yağmur.