Tarih; Şimdi’yi karalarken kara kaplı defterine...
İki adımlık yolda...
Nasılda uzağız birbirimize!

Geçit vermeyen, uzak dağ köyleri gibiyiz.
Zemheri vurmuş sevdamızı!
Kavuşmak; Kaçak çay tadında...

Türkümüz hapsolmuş dilimize!

Yolumuzu Eşkiya kesmiş!
Kurt basmış umudumuzu!
Adımız ahvalimiz haritadan silinmiş!

Nasıl böyle uzak düştük?
Bu kadar sıkı bağlıyken, bu kadar kolay nasıl söküldük?
Mevsimsiz açan çiçekler gibi;
Nasıl böyle ilk ayazda döküldük.

Herkesten geç tanımış, ama herkesten çok sevmiştim seni

Şimdi...
Revamı bakmaya doyamadığım yüzünden mahrum olmak?
Revamı sesinin her tınısını ezberlemişken, sesini duyamamak?
Revamı tenine dokunamamak, elini tutamamak?

Belki sığınacağın bir liman olamadım sana, ama çok sevdim!
Öyle sevdim ki...
Bir anlıkta olsa bakışlarım, başka bir kadına denk geldiğinde;
Seni aldattığımı düşünüp, kendimi suçlayacak kadar çok sevdim.

Sende seversin sandım!
Çok sevmek ikimizede yeter sandım!

Senin uğruna girdiğim her savaşta gövdem kan tarlasına dönünce;
Acımı hissedip, ellerinle ecz’a olursun sandım.

Aşk zehir zıkkım olupta, kendimi efkara vurunca...
İki kadeh benimle içersin sandım.

Gövdesinden kırılan ağaçlar gibi boylu boyunca düşünce...
Tutup kaldırırsın sandım.

Arkana bile bakmadan giderken, sessiz çığlıklarımı duyunca...
Deri dönersin sandım.

D ö n m e d i n!

Dönmedin sevgilim!
Kimbilir hangi suçun mahkemesinde yargıladın beni?
Ebu cehilden kalma bir nefretle ipimi çektin!
Beni Yusuf kuyularına atarken…
Kimbilir hangi peygambersiz dine kurban ettin?

Sen arka bahçene, kefensiz gömerken beni…

Biliyorum hiç ama hiç pişman olmadın!
Denizlerimdeki bütün martıları bir bir öldürüp!
Yeni aşklara yelken açtın!

Belkide hiç sevmedin!

Belki çok kırıldın!
Belkide çok kanadın, böyle kanattın gözlerimi!
Bu yüzden bağışlama!
Sakın bağışlama beni!
Çünkü ben bağışlamadım seni!