Güzel günler göreceğiz diye başlayan film repliklerinin ardından
Ölüm ve veya ayrılık sahneleri görmeye alıştırdılar bizi.
Seni o kadar çok seviyorum ki, senin için ölürüm
dedi şairler.
Çok gülen ağlarmış sözünü
Rutin bir hayat kaidesi saydırdılar.
Sanki doyasıya umut etmek,
Sanki doyasıya hayal kurmak;
Zayıflık emaresi,
Aklıevvellik nişanesiydi.
Bizi bizle vurdular.
İçimizdeki beyazı karaya katlettirdiler.
Gün geldi;
Dışı gülen,
İçi gri kanlara bulanmış
Ak cesetlere döndü ruhumuz.
Bile isteye
Planlayarak hamleleri
Bizi bizden nefret ettirdiler.

Şimdi bayrak açmak lazım savaş için
Hayallerimizden örme pelerinler takmak lazım
Kazaklarımızın ensesine
Servi dalından yapma asalar yontmak lazım,
Çocuk ellerimize.
Umutlarımız
Serviler uzansın diye göklere.

İnadına ve tekrarla ;
Güzel günleri,
Kocaman gülümsemeleri,
Hayallerimizle halaylar kurabilmeyi
Cebren ve istikrarla
Tüm kazanımlarımızı
Koltuk altımızda bir sırma kutuya koyma,
Ak cesetlere çevirme savaşlarında üzerimize bulaşmış,
Her gri kan damlasında
Çıkarıp kullanmak zamanıdır
Yarınlarımız olsun diye
Şimdi.

USLUZEN